É o vinte e cinco de novembro, instaurado como o día internacional contra a violencia de xénero. Vou no autobús e sinto ao meu redor persoas, vou cos ollos pechados, aínda que non durma, que moitas veces o fago, vou escoitando a radio, pero o meu interese sempre se centra mellor nas conversas ao meu redor. Cando me sento, non miro a quen teño ao lado nin detrás, así podo imaxinarme a cara dos que falan. Para min non só é un exercicio senón unha forma de decatarme de que somos moito máis que o que miramos.
Hoxe non fala ninguén, estamos en novembro e cada día pola mañá somos máis silenciosos, imos acercándonos ao descanso do Nadal, e iso nótase. Pero non vou falar de ningunha conversa, senón do pensamento que me percorría pola cabeza ante o silencio. Estatisticamente no noso autobús había tantos maltratadores como fora del, así que como quen non quere a cousa levantei a mirada e púxenme a identificar quen podía ser un maltratador, ou un maltratador en potencia. Nada, eu non son quen de ver a maldade, tampouco é iso, porque non estamos acostumados a escoitar o de que é imposíbel que tal ou cal, puidera matar a súa muller, co ben que se levaban, parecían unha parella modelo. Así que desistín do meu intento, non pretendo ser un moralista, eu son coma calquera ser humano, defectuoso por natureza, intento ser menos individual, pero son coma todos, algo de egoísta e preocupado polos meus, máis que polos demáis. Mañá moi probablemente, despois de toda esta xornada na que os medios de comunicación insisten en trasladar terroríficas estatísticas sobre o maltrato de xénero, mañá, ou esta semana pode haber algunha muller morta, e seguro que algunha maltratada polos homes que as rodean.
Pero claro, como lle imos falar aos nosos fillos de igualdade, de que non podemos someter ás mulleres, se a igrexa está continuamente meténdose na educación dos nosos fillos, na miña, se falan do aborto sen importarlle as mulleres, se falan por unha moral absurda e hipócrita que eles mesmos se encargan de non cumprir. Este maltrato derivado de moitos anos perturbando as vontades de moitas mulleres a través da fe, fainos ser unha sociedade tremendamente machista.
Doume conta que isto de non durmir de camiño á universidade, prodúceme un trastorno compulsivo de escribir, pero o certo é que non quixera ter que facelo sobre a morte de ningunha muller a causa da violencia machista. Non creo na violencia. Tampouco nesta igrexa Roucavareliana, que tanto mal lle fai ao mundo.
