Unha mirada do mar a terra, unha de Xoán, unha de fogueiras, unha de paseo do canabal, en finb o comezo e remate dunha vista nova de novas formas. Paréceme impresionante a costa de Tirán, xa dende sempre, dende as primeiras escapadas, dende as últimas escapadas. O coñecer como se encenden fogueiras nesta costa sen importar as cores do rostro, sen importar a forma, como último andén o equilibrio das miradas. Hai elementos imprescindíbeis no mecanismo do noso movementro interior, eu penso que algún engranaxe da miña conciencia, comeza e segue presente co son de fondo dos nariñeiros aos que volto en espiral sempre que de Xoán falo. Saúde.
que romántico, quedei sen fala
Comentario por siareira das verbas do meu amigo — Novembro 28, 2009 @ 8:43 pm