Fai tempo que non abro esta xanela, estou seguro que algunha vez pintei sobre ela e foi por iso que me custou volvela abrir, tiven que coller espátula e seguir o suco que deixa entre folla e folla. O importante e vovler tras os pasos que deixas, para saber que camiño levas andado. Pois si penso insistir na miña fiestra, penso descubrirme un pouco máis se cadra, porque moitas veces tes que falarlle ao mundo sen necesidade de ser escoitado, ou canto menos que sexa na intimidade, que tamén é un xeito de privacidade.
Pode ser que sexa unha cea que teño en mente, para ser máis concisos o xoves, que me fai reflexionar sobrecousas que tiña escrito, sobre visitas ocasionais en días lectivos, descubertas imprescindíbeis detrás das noites súpetas que me engalanan. Tamén penso que onte o meu gomo máis novo de estirpe, derramou unha botella de lixivia na miña casa e en lugar de soltala cando lle viña enrriba, esperou que viñese sobre el. Non contaba coa sacudida estremecedora da miña nai que impediu a pequena traxedia. Somos quen de afrontarnos aos perigos se temos a confianza cega de sermos queridos. Eu teño que dicir que me sinto querido. Arroupado polas expresións de aceno, polos amigos, polos novos e estraños. Necesariamente somos días que nacen e solpores, pero ante a lixivia, confianza cega. Espero explicarlle algún día a Breixo que é fermoso e esperanzador a confianza que deposita en todos nós, pero para a próxima, ESCAPA!!!!
