Estou seguro que a distancia fai crecer lazos que son dos que perduran. Eu sei que quero a alguén cando a distancia me produce melancolía (non penso empregar a palabra que empregan en castelán e que só os galegos entenden e ademais identifica algo con lixo por riba). Podo falar de que algún amigo, familiar, achegado, marchou por algúns días de viaxe de lecer a unha terra chea de masas con base en améndoa, chocolates agarimosos principalmente vendidos en temporada de Nadal. Podo falar de que algún amigo, familiar, achegado, anda polo imperio e puido ser que falara antonte con el e espera un neno coa súa compañeira e está lonxe e preto. Podo falar de que algún amigo, familiar, achegado, anda polas catalunyas, máis preto pero tamén ausente, e cando falo con un sempre falo doutro. Podo falar de que algún amigo, familiar, achegado, vive xunto túa e non a vas ver durante un día, pode parecer unha distancia mínima, pero a distancia produce melancolía.
Doce melancolía, miña musa,
do meu espírito noiva feiticieira,
¡déixame que hoxe no teu colo durma
sono de pedra!
Manuel Curros Enríquez.
